Templewo to wieś o metryce średniowiecznej, wzmiankowana w 1251 r., kiedy to biskup poznański Boguchwał II potwierdził wieś zakonowi templariuszy (stąd nazwa), którzy działali na tym terenie od pocz. XIII w. W 1303 r. wieś osadzona została na prawie niemieckim, w zamian za zwolnienie z dziesięciny. Po wojnie Polski z Brandenburgią wieś uległa zniszczeniu i została na nowo zasiedlona. Od XV w. we wsi występowali dwaj wójtowie lenni, a wieś podlegała komturowi gruntowemu, formalnie wieś należała do króla polskiego. W 1565 r. we wsi było 20 zagród. W 1580 r. wzmiankowany był kościół parafialny, w owym czasie wieś liczyła 12,5 łanów, na których osadzonych było 16 zagrodników, 6 komorników i 1 rzemieślnik. W 1704 r. we wsi było 23 pełnych rolników, którzy posiadali 50 włók ziemi. W 1774 r. wieś składała się z: dwóch wójtów lennych, 19 pełnych rolników, 12 zagrodników, karczmarz. W 1714 r. wybudowano kościół, który remontowano i odnawiano w latach 1778-80 oraz 1971 r. Pod koniec XIX w. wieś liczyła 650 mieszkańców.

Templewo to stosunkowo duża wieś sołecka, oddalona ok. 8 km na południe od Bledzewa. Wszystkie elementy historycznie ukształtowane, owalnicowej formy przestrzennej pozostały bez zmian, odzwierciedlają kompozycję urbanistyczną z I poł. XIX w. W sensie historyczno-konserwatorskim jest to jedna z cenniejszych wsi na terenie gminy Bledzew. Układ przestrzenny o kompozycji zwartej, ukształtowanej w sposób osiowy (NW-SE), z całościową strukturą osadniczą. Pierzeje w pełni wykształcone, bez ubytków i wtórnych nawarstwień kubaturowych. Nawsie wrzecionowate, długie, wielodzielne, z charakterystycznymi elementami kompozycji placu śródwiejskiego (kościół, szkoła, remiza, sklep, poczta, stawy). W obrębie wsi dominują duże, pełnorolne, wielobudynkowe zagrody chłopskie, o zróżnicowanych kompozycjach, przy dużym nasyceniu obiektami o wartościach kulturowych, a nawet zabytkowych. Najstarsze formy zagród mają układy blokowe (tzn. budynek mieszkalny i inwentarski pod jednym dachem, ze stodołami ze strony polnej - nr 13, 41) lub wolnostojącymi chałupami, lokowanymi na froncie parceli szczytem do drogi. Młodsze zagrody (większość) posiadają układy czworoboczne, zamknięte, z chałupą lokowaną kalenicowo na froncie parceli. Budynki mieszkalne wzniesione zostały w okresie poł. XIX w. l. 10-te XX w., murowane (kilka chałup ryglowych - nr 10, 41, 42, 47, 53), głównie 5 i 7-osiowe, nakryte dachami 2-spadowymi (z częściowo zachowaną stolarką i detalem architektonicznym). Budynki inwentarskie lokowane po bokach podwórza, murowane, ceglane, wielofunkcyjne, wzniesione w okresie 4 ćw. XIX w. - pocz. XX w., niektóre budynki z detalem architektonicznym. Stodoły usytuowane w głębi parceli, od strony polnej, jedno- lub dwuklepiskowe, w większości szachulcowe lub odeskowane. W północnej części wsi, przy drodze do stacji kolejowej, ulokowanych jest kilka nierolniczych zagród z kon. XIX w.

Templewo

W południowej części wsi, po zachodniej stronie drogi ulokowane są trzy, współczesne popegeerowskie bloki. Kościół parafialny p.w. św. Chrystusa Króla ulokowany jest pośrodku wsi, w obrębie nawsia, na wyraźnym wzniesieniu terenu. Jest to kościół murowany, wieżowy, wzniesiony w pocz. XVIII w. i przebudowany w kon. XVIII w. i kon. XIX w., o klasycyzującej formie architektonicznej. Działka kościelna wygrodzona murem kamienno - ceglanym, z dwiema bramami, obsadzona lipami, brak śladów pierwotnego cmentarza, za wyjątkiem płyty nagrobnej z 1872 r. Drugi cmentarz zlokalizowany jest w południowo-zachodniej części wsi, przy rozwidleniu dróg. Cmentarz założony na pocz. XX w., pierwotnie ewangelicki, obecnie komunalny, rzymsko-katolicki. Nekropolia o regularnym rozplanowaniu, z układem dwukwaterowym, z aleją i szpalerowym zadrzewieniem (lipy, klony, brzozy, świerki), pierwotne nagrobki i mogiły usunięte. Stacja kolejowa stanowi jednorodny zespół architektoniczny z kon. XIX w., złożony z ceglanym lub ryglowych budynków o wartościach kulturowych. Układ sieci drożnej o pierwotnym przebiegu. Główna droga wiejska o nawierzchni asfaltowej, droga okalająca nawsie - brukowana, reszta dróg (w tym zagumienne) o nawierzchni gruntowej. Droga okalająca nawsie bez przelotu na wysokości kościoła, gdzie działka kościelna łączy się od wschodu ze sąsiednią zagrodą nr 24 (być może była to pierwotna plebania). Główna droga wiejska regularnie obsadzona lipami i kasztanowcami.