Pniewo to wieś o metryce późnośredniowiecznej, wzmiankowana w źródłach w 1477 r. pod nazwą "Osterwald". Pierwotnie wieś stanowiła własność von Waldowów, choć często była dzierżawiona lub zastawiana różnym osobom. Majątek lenny istniał tu od kon. XVI w. i obejmował - niezmiennie - 4 łany ziemi, w owym czasie we wsi było 10 zagrodników, uprawiających po 1 łanie. Do majątku należały dochody z Lubniewickiego Młyna, łąki we Wścieklicach, smolarnia, leśniczówka i dwie karczmy.

W 1772 r. majątek nabyła rodzina von Reitzenstein, która od 1820 r. zaczęła używać nazwiska von Waldow- Reitzenstein.
W XIX w. majątek był kilkakrotnie wydzierżawiany.
W poł. XIX w. majątek liczył 3 532 ha, z czego tylko 204 ha zajmowały grunty orne, a reszta to były lasy. W owym czasie we wsi było 7 zagrodników, 1 chałupnik i 5 komorników, a areał liczył zaledwie 5 łanów.
Od kon. XVI w. wzmiankowany był kościół w Pniewie, pierwotnie ryglowy, a od 1801 r. murowany, z szachulcową wieżą.
W 1804 r. we wsi było 90 mieszkańców, w 1939 r. - 77 mieszkańców (22 gospodarstwa domowe), w 1977 r. - 17 mieszkańców (wieś zamierająca).

Pierwotnie wieś o założeniu ulicowym lub ulicowo-placowym, wytyczona na osi W-E, wzdłuż historycznego traktu do Lubniewic. Na przestrzeni wieków była to niewielka jednostka osadnicza, o stosunkowo stałej strukturze przestrzennej. W kon. XIX w. była to krótka ulicówka folwarczna, o liniowym układzie, rozlokowana na śródleśnej polanie. Zabudowa rozmieszczona nieregularnie po obu stronach drogi, złożona z typologicznie jednorodnych zagród 2-budynkowych. Pośrodku wsi, po północnej stronie drogi (przy skrzyżowaniu) usytuowany był orientowany kościół, z przyległym cmentarzem. W zachodniej części wsi znajdował się folwark, złożony z dwóch, czworobocznych podwórzy, rozlokowanych po obu stronach drogi. Do zagród chłopskich i folwarku przylegały stosunkowo głębokie ogrody (działki przydomowe). Wieś stosunkowana była z Lubniewicami, Osieckiem i szosą Skwierzyna - Kostrzyn.

Pniewo to niewielka osada śródleśna w sołectwie Osiecko, oddalona ok. 7 km na zachód od Bledzewa. Wieś o częściowo zatartym pierwotnym założeniu przestrzennym, o nieczytelnej, historycznej strukturze osadniczej. Jest to krótka, kilkuzagrodowa ulicówka, skomunikowana od południa z Osieckiem. W obrębie wsi zachowało się kilka, 2-budynkowych zagród, o małorolnym lub nierolniczym charakterze, które są luźno rozlokowane po obu stronach drogi. Zabudowa murowana, ceglana, tynkowa, wzniesiona w okresie 4 ćw. XIX w. i 1 ćw. XX w. sporadycznie występują obiekty szachulcowe (chałupa nr 8, bud. gospodarczy nr 7) oraz kamienne (bud. gospodarczy nr 7). Kościół wyburzony, bez śladów w terenie, zachowane elementy pierwotnego cmentarza przykościelnego (płyty nagrobne, stalowe krzyże) oraz pojedyncze elementy starodrzewu liściastego. Zespól folwarczny wyburzony, z jednym budynkiem gospodarczym. Wieś ma charakter wymierający, niektóre budynki opuszczone, nieużytkowane.