Popowo to wieś o metryce średniowiecznej, wzmiankowana w 1312 r., kiedy to margraf Wodemar nadał wieś klasztorowi zemskiemu, przeniesionemu późnej do Bledzewa. W 1564 r. wieś obejmowała 6 łanów, w 1580 r. 10 łanów, na których osadzonych było 10 zagrodników, 6 komorników, kowal i pasterz. W 1660 r. wzniesiono drewniany kościół, zaś w 1867 r. pobudowano nową świątynię - na miejscu dawnej - w stylu neogotyckim. W l. 80-tych XIX w. wieś i leśnictwo tworzyły łącznie jeden okręg wiejski, składający się z 30 zagród i liczący 351 mieszkańców, w owym czasie kilka gospodarstw miało ponad 100 ha ziemi.

Kościół w Popowie

Pierwotnie wieś o założeniu owalnicowym, skomponowanym na osi W-E, wzdłuż drogi dojazdowej do Zemska (siedziby opata cysterskiego). Należy przypuszczać, iż pierwotnie była to niewielka jednostka osadnicza (w XVI w. 10 zagrodników), rozplanowana wokół owalnego placu ze stawem, na którym w II poł. XVII w. ulokowano kościół. Rozwój układu przestrzennego - na przestrzeni wieków - następował w sposób harmonijny, liniowy, z zachowaniem pierwotnej kompozycji. W końcu XIX w. była to w pełni wykształcona wieś, owalnicowa, ze wszystkimi (typowymi) elementami tej kompozycji przestrzennej. Pierzeje zwarte, o łukowatym kształcie, rozdzielone wrzecionowatym, długim i trójdzielnym nawsiem. Zabudowa wsi typologiczne jednorodna, z dominującymi zagrodami pełnorolnymi, wielobudynkowymi, o układach czworobocznych (wydłużonych), zagęszczona w części południowej i luźniejsza w części północnej, z wolnostojącymi stodołami przy drodze zagumiennej. Pośrodku nawsia znajdował się duży staw, w części wschodniej orientowany kościół wieżowy oraz zabudowa małorolna, zaś w części zachodniej dwie duże zagrody. W południowo-zachodniej części wsi ulokowany był XIX-wieczny zespół folwarczny, o zwartej geometrycznej kompozycji podwórza gospodarczego, z dworem i niewielkim ogrodem w części wschodniej. Po zachodniej i wschodniej stronie wsi, w rozwidleniach dróg, usytuowane były cmentarze, z kapliczkami. Po wybudowaniu linii kolejowej ze Skwierzyny do Międzyrzecza, po wschodniej stronie wsi wybudowano stację kolejową z zapleczem gospodarczym. Główny trakt komunikacyjny wytyczony w osi układu przestrzennego, z równorzędnymi drogami okalającymi nawsie i całościowo wytyczonymi drogami zagumiennymi.

Popowo to średniej wielkości wieś sołecka, oddalona ok. 7 km na wschód od Bledzewa. Wszystkie elementy historycznie ukształtowanej struktury urbanistycznej pozostały bez zmian (za wyjątkiem zespołu folwarcznego i cmentarza wschodniego), są czytelne, wpływają waloryzująco na krajobraz kulturowy wsi. Obecny układ przestrzenny ukształtowany został w poł. XIX w. i stanowi w pełni zrealizowaną kompozycję, bez wtórnych nawarstwień. Pierzeje zwarte, bez ubytków, o łukowatym przebiegu, rozdzielone długim, trzyczłonowym nawsiem. Struktura zabudowy odzwierciedla historycznie ukształtowane podziały własnościowe, z dominacją dużych zagród chłopskich (pełnorolnych), które stanowią jednorodne stylowo jednostki architektoniczne o wartościach kulturowych, a nawet zabytkowych. W zagrodach pełnorolnych budynki mieszkalne lokowane kalenicowo lub szczytowo na froncie parceli, po bokach podwórza budynki inwentarskie (niektóre częściowo zaadaptowane do celów mieszkalnych), zaś w głębi podwórza ulokowane są stodoły. Budynki mieszkalne murowane, 5-7 osiowe, nakryte dachami 2-spadowymi lub mansardowymi, z częściowo zachowaną stolarką i detalem architektonicznym, wniesione w okresie 3 ćw. XIX w. - l. 20-te XX w. Budynki inwentarskie murowane, ceglane, nietynkowane, wielofunkcyjne (w tym z poddaszem składowym) pochodzą z okresu kon. XIX - 1 ćw. XX w. Stodoły o zróżnicowanej konstrukcji (murowane lub szachulcowe), jedno lub dwuklepiskowe, wzniesione w okresie 3 ćw. XIX - pocz. XX w. W obrębie wsi, wzdłuż historycznych pierzei zabudowy, występuje kilka budynków mieszkalnych o dysharmonizujących formach (np. nr 6, 11, 35, 40). Kościół filialny p.w. św. Jana Chrzciciela posadowiony jest we wschodniej części nawsia, na historycznym placu kościelnym. Jest to obiekt murowany neogotycki, wieżowy, wzniesiony w 1867 r. Działka kościelna regularna, wygrodzona ażurowym murem ceglanym i obsadzona starodrzewem lipowym, pierwotna nekropolia bez śladów nagrobków. Drugi cmentarz zlokalizowany po zachodniej stronie wsi, przy drodze do Zemska, w rozwidleniu dróg. Całość układu czytelna, regularna (trójkątna), ze współczesnymi nagrobkami, z monumentalną kapliczką z II poł. XIX w., dawne nagrobki usunięto, bez starodrzewu. Po zachodniej stronie, przy rozwidleniu dróg, zlokalizowany był cmentarz ewangelicki, obecnie bez śladów nagrobków, z murowaną kapliczką i rzędowym zadrzewieniem lipowym. Zespół folwarczny zlokalizowany w zachodniej części wsi, po południowej stronie drogi, uległ głębokiej dewaloryzacji, o zatartej pierwotnej kompozycji przestrzennej (część budynków wyburzona, reszta zmodernizowana - bez wartości zabytkowych) XIX-wieczny dwór przebudowany w 1980 r. o częściowo zdewaloryzowanej formie architektonicznej. Park w typie ogrodu użytkowego, o cechach krajobrazowych, założony w II poł. XIX w., ze starodrzewem liściastym (lipy, wiązy, topole) bez alei. Układ sieci drożnej o pierwotnym przebiegu (ukształtowanym w poł. XIX w.) z równorzędnymi (brukowanymi) drogami okalającymi nawsie i całościowo zachowanymi drogami zagumiennymi. We wschodniej części wsi drogi obsadzone lipami.